अंधार सोबतीला घेऊन...
With Darkness as a Companion
“अंधार सोबतीला घेऊन...” हा प्रवास कदाचित सोपा नसतो. पावलांसमोरचा रस्ता दिसत नसतो, पुढे काय आहे याची कल्पना नसते आणि मागे वळून पाहिलं तरी आठवणींच्या सावल्या सोबत चालत असतात. अशा वेळी माणूस स्वतःलाच विचारतो—“मी कुठे चाललो आहे?”
पण कदाचित याच प्रश्नातून प्रवासाला अर्थ मिळतो.
जीवनात प्रत्येकाच्या वाट्याला अंधार येतो. कधी अपयशाच्या रूपाने, कधी एकटेपणाच्या रूपाने, कधी आर्थिक अडचणींच्या रूपाने, तर कधी आपल्या माणसांच्या दुराव्याच्या रूपाने. काही अंधार बाहेरचा असतो, तर काही आपल्या मनातला.
बाहेरचा अंधार दिव्याच्या प्रकाशाने दूर करता येतो; पण मनातला अंधार दूर करण्यासाठी लागतो तो विश्वासाचा दिवा.
कधी आपण खूप प्रयत्न करूनही अपेक्षित यश मिळत नाही. मेहनत करूनही परिस्थिती बदलत नाही. स्वप्नं मोठी असतात; पण साधनं छोटी असतात. अशा वेळी निराशा मनावर हळूहळू कब्जा करू लागते. आपल्याला वाटतं, “कदाचित हे माझ्यासाठी नाही.”
पण प्रत्येक अंधाऱ्या रात्रीनंतर पहाट येते, हे आपण विसरतो.
अंधार आपल्याला थांबवण्यासाठी नसतो; तो कधी कधी आपली दिशा तपासण्यासाठी येतो.
प्रकाशात चालताना आपल्याला रस्ता स्पष्ट दिसतो. त्यामुळे प्रत्येक पाऊल सहज पडतं. पण अंधारात चालताना प्रत्येक पाऊल जपून टाकावं लागतं. अंदाज घ्यावा लागतो. स्वतःवर विश्वास ठेवावा लागतो. आणि म्हणूनच अंधारात केलेला प्रवास आपल्याला अधिक मजबूत बनवतो.
अंधार सोबतीला असताना माणसाला स्वतःची खरी ओळख होते.
कोण आपल्यासोबत आहे, कोण फक्त प्रकाशात सोबत चालत होतं आणि कोण अंधारातही हात सोडत नाही—हे त्या काळात कळतं. आयुष्यातील कठीण काळ हा माणसांची ओळख करून देणारा आरसा असतो.
कधी कधी मात्र अंधारात आपण एकटेच असतो.
ना कुणाचा हात, ना कुणाचा आधार.
अशा वेळी स्वतःचा हात स्वतःनेच धरायचा असतो.
आपल्या आयुष्यातील अनेक सुंदर सुरुवाती अंधारातूनच झालेल्या असतात. बीज मातीच्या अंधारात रुजतं आणि त्यातूनच हिरवा अंकुर बाहेर येतो. गर्भाच्या अंधारातून जीवन जन्माला येतं. रात्रीच्या शांततेत अनेक स्वप्नांना आकार मिळतो.
म्हणून अंधाराला शत्रू मानण्यापेक्षा त्याच्याकडे एक शिक्षक म्हणून पाहायला हवं.
अंधार सोबतीला घेऊन चालताना एक गोष्ट मात्र कायम लक्षात ठेवावी—अंधार कायमचा नसतो.
कधी पहाट उशिरा होते, एवढंच.
म्हणून आज तुमच्या आयुष्यात अंधार असेल, परिस्थिती कठीण असेल, स्वप्नांचा मार्ग धूसर वाटत असेल, तरी थांबू नका. एक छोटंसं पाऊल पुढे टाका. कदाचित पुढच्या वळणावर प्रकाशाची पहिली किरण तुमची वाट पाहत असेल.
अंधाराला घाबरू नका.
© दीपक केदू अहिरे
नाशिक
deepakahire1973@gmail.com
******************************************Telegram :******************************************Facebook :************************************************************************************YouTube :
******************************************Quora :******************************************Koo :******************************************************************************************************************************Twitter :@DeepakA86854129******************************************Website :
******************************************
कोणत्याही टिप्पण्‍या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा