जाता जाता या जगाला प्रेम अर्पावे,
जाता जाता या जगाला कवेत घ्यावे,
जाता जाता या जगाला दयेने बघावे,
जाता जाता या जगाला नेत्ररूपी उरावे,
© दीपक अहिरे, नाशिक
© दीपक अहिरे,नाशिक
ती व्यक्ती म्हणते—
“मी तुझी सावली आहे…”
सावलीला स्वतंत्र अस्तित्व नसते, असे आपण म्हणतो. ती प्रकाशाबरोबर जन्माला येते आणि अंधारात हरवून जाते. पण माणसांच्या नात्यांमध्ये काही सावल्या अशा असतात, ज्या अंधारातही आपल्याला एकटं पडू देत नाहीत.
तू चालशील तिथे मी तुझ्यासोबत चालत राहीन.
तुझ्या पावलांचा वेग कधी वाढला, कधी कमी झाला, तरी माझी पावलं तुझ्या पावलांशी जुळलेली असतील. तू आनंदाने धावत असशील, तर तुझ्या आनंदात मीही धावेन; आणि तू थकून एखाद्या वळणावर थांबशील, तेव्हा तुझ्या शेजारी शांतपणे उभी राहीन.
तुला कदाचित माझी जाणीवही होणार नाही.
पण मी असेन…
तुझ्या प्रत्येक पावलामागे.
तुझ्या प्रत्येक आठवणीमध्ये.
तुझ्या प्रत्येक संघर्षात.
आणि तुझ्या प्रत्येक यशामागेही.
आयुष्यात सुखाचे दिवस आले की आपल्या आजूबाजूला अनेक माणसे दिसतात. आपल्या यशाचे कौतुक करणारे, अभिनंदन करणारे आणि आनंद साजरा करणारे अनेक हात पुढे येतात.
पण आयुष्याची खरी परीक्षा सुखात होत नाही.
ती होते दुःखाच्या दिवसांत.
जेव्हा सगळे दूर जातात, तेव्हा कोण जवळ राहते?
जेव्हा शब्द संपतात, तेव्हा कोण शांतपणे आपले दुःख समजून घेते?
जेव्हा आपण स्वतःवरचा विश्वास गमावतो, तेव्हा कोण म्हणते—
“तू पुन्हा उभा राहशील… मी तुझ्यासोबत आहे.”
अशी व्यक्ती म्हणजेच आपल्या आयुष्यातील खरी सावली.
काही दुःख डोळ्यांतून व्यक्त होत नाही.
ओठांवर हसू असते, पण मनाच्या कोपऱ्यात वेदना लपलेल्या असतात. आपण “मी ठीक आहे” असे म्हणतो; पण आपल्या आवाजातील थरथर कोणीतरी ओळखते.
तुझ्या न बोलण्याचा अर्थही मला समजेल.
तुझ्या हसण्यामागचे दुःखही मला जाणवेल.
तू काही सांगितले नाहीस तरी तुझ्या डोळ्यांतील प्रश्न मी वाचण्याचा प्रयत्न करेन.
कारण सावलीला आपल्या माणसाची भाषा शिकावी लागत नाही.
ती फक्त सोबत असते.
तुझी स्वप्ने तुझीच आहेत.
त्यांना पूर्ण करण्यासाठी तुलाच चालावे लागेल. तुझ्या जागी मी धावू शकत नाही. तुझ्या जागी मी संघर्ष करू शकत नाही.
पण जेव्हा तू थकशील, तेव्हा तुला थोडा आधार देऊ शकतो.
जेव्हा तू पडशील, तेव्हा तुला उठण्याचे धैर्य देऊ शकतो.
जेव्हा अपयश तुझ्यासमोर उभे राहील, तेव्हा तुझ्या खांद्यावर हात ठेवून एवढेच सांगू शकतो—
“हे शेवट नाही… पुन्हा सुरुवात कर.”
कारण तुझ्या यशापेक्षा मला तुझा प्रवास महत्त्वाचा वाटतो.
सावली नेहमी आपल्या पुढेच असते असे नाही.
कधी ती मागे असते, कधी बाजूला आणि कधी आपल्या पायाशी.
नातीही अशीच असतात.
कधी आपल्याला पुढे जाण्यासाठी कोणीतरी मार्ग दाखवते.
कधी मागून आधार देते.
कधी खांद्याला खांदा लावून चालते.
आणि कधी काहीही न बोलता फक्त जवळ राहते.
महत्त्वाचे एवढेच—
सोबत सुटू नये.
खरी सोबत म्हणजे एखाद्याला बांधून ठेवणे नाही.
प्रेम म्हणजे अधिकार गाजवणे नाही.
मैत्री म्हणजे प्रत्येक निर्णयावर प्रश्न विचारणे नाही.
नाते म्हणजे समोरच्या व्यक्तीचे स्वातंत्र्य हिरावून घेणे नाही.
मी तुझी सावली आहे म्हणजे तुझ्यावर माझा अधिकार आहे असे नाही.
उलट, तुझ्या आकाशाला मोठे करण्यासाठी माझी सावलीही कमी पडली तरी मला आनंदच असेल.
तू उंच भरारी घे.
दूर जा.
नवी क्षितिजे शोध.
फक्त एवढे लक्षात ठेव—
तुझ्या प्रवासात कुठेतरी एक मन तुझ्यासाठी प्रार्थना करत आहे.
कधी परिस्थिती माणसांना दूर घेऊन जाते.
शहरे बदलतात.
रस्ते बदलतात.
दिवस बदलतात.
कधी संवाद कमी होतो.
भेटी थांबतात.
पण काही नाती अंतरामुळे संपत नाहीत.
कारण काही माणसे आपल्या आयुष्यात नसली तरी आपल्या मनात कायम असतात.
अशी नाती दिसत नाहीत, पण जाणवतात.
जशी सावली…
ती हातात धरता येत नाही.
पण तिची उपस्थिती जाणवते.
आयुष्याचा प्रवास किती मोठा आहे, हे कोणालाच माहीत नसते.
कोणता रस्ता कुठे घेऊन जाईल, कोणते वळण कोणाला भेटवेल आणि कोणत्या क्षणी कोणापासून दूर करेल, हे काळालाही माहीत नसते.
पण या प्रवासात जर एखादी व्यक्ती शेवटपर्यंत साथ देत असेल, तर त्यापेक्षा मोठी संपत्ती कोणती?
म्हणूनच मनापासून सांगावेसे वाटते—
तू हसताना मी तुझ्यासोबत हसेन.
तू रडताना तुझ्या अश्रूंना समजून घेईन.
तू पडशील तेव्हा उठण्यासाठी तुला हात देईन.
तू जिंकलास तर सर्वांत जास्त आनंद मला होईल.
आणि कधीतरी तू मागे वळून पाहिलंस…
तर कदाचित मी तिथे नसेन.
पण माझ्या आठवणींची एक सावली नक्कीच तुझ्यासोबत असेल.
कारण…
तुझ्या प्रकाशात दिसणारी,
तुझ्या अंधारात हरवणारी,
पण तुझ्या आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर
मनापासून तुझ्यासोबत राहणारी…
I am your shadow.
उद्योगस्वामिनी : सौ. सुवर्णा योगेश गागरे (सुवर्णा काळे) — प्रतिकूल परिस्थितीतून उभी राहिलेली ग्रामीण उद्योजिकेची प्रेरणादायी वाटचाल Udyog...
