name='viewport'/> link rel=“canonical”href=“https://ahiredeepak.blogspot.com/” /> स्व-काव्यांकुर (Swa-Kavyankur): मराठी साहित्य
मराठी साहित्य लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा
मराठी साहित्य लेबल असलेली पोस्ट दाखवित आहे. सर्व पोस्ट्‍स दर्शवा

युवा मनावर प्रभाव टाकणारी : श्यामची आई | Influencer on Young Minds

युवा मनावर प्रभाव टाकणारी : श्यामची आई
Influencer on Young Minds : Shyam's mother 

  

yuva manavar prabhav takanari shyamchi Aai


  चांगली पुस्तके ख-या मित्राप्रमाणे असतात. ती प्रेरणा ठरतात. मनाला उभारी देतात. मार्गदर्शन करतात. 

      भावविश्वाच्या कल्पनेत, दुनियेत वावरणारे युवा मन कधी कधी गोंधळते. व्यवहारी जीवनातील अडचणीमुळे निराश, वैफल्यग्रस्त होते. अशा वेळी मार्गदर्शक ठरतात ती अशी पुस्तके, मनाची मरगळ झटकून टाकणारी, प्रेमाने पाठीवरून हात फिरविण्याबरोबरच ममतेच्या मायेची उब देतात. "श्यामची आई" हे साने गुरुजीचे पुस्तक मुलांप्रमाणेच अनेक युवकांना प्रेरणा देणारे, संस्कार घडविणारे व जीवनाकडे नव्या दृष्टीकोनातून पाहण्यास शिकविणारे आहे. दीपक अहिरे या युवकांवरही असाच प्रभाव या पुस्तकाचा आहे. 

मी भाग्यवान 

   मी भाग्यवान आहे, खरंच मी भाग्यवान आहे! कारण श्यामच्या आईला मी पाहिले आहे. तिच्या अंगा खांद्यावर खेळलो आहे. तिने भरवलेले घास मी मिटक्या मारीत खाल्ले आहेत. आपल्या कुशीत अंगाई म्हणत तिने मला झोपवले आहे. तिनेच मला जग दाखविले आहे. व जगात वागायचे कसे हेही शिकविले आहे. 

          माझी आई पूर्वजन्मी श्यामची आई होती. तेच प्रेम, तेच वात्सल्य, तोच त्याग आणि तेच गुण घेऊन ती ह्या जन्मी माझी आई झाली आहे. पण मला फार उशिरा समजले. माझ्या सुदैवाने "श्यामची आई" हे मातृप्रेमाचे अमर काव्य मी वाचले आणि आईचे हृदय मला उमगले. माझ्या आईची मला ओळख झाली. 

प्रेमाचा महासागर 

  "श्यामची आई" आईच्या हृदयाची ती कथा आणि व्यथा आहे. म्हणूनच त्या कथेत जीव आहे. आपल्या पोरावर प्रेम तर सगळ्याच माता करतात. श्यामची आई तर प्रेमाचा महासागर आहे. महासागराला जसा अंत नाही तसा तिच्या प्रेमालाही अंत नाही. 

   आपल्या सानिध्यात येणाऱ्या सर्वाना ती प्रेम लुटत आली आहे. त्यातून मोरू गाय, मनी मांजरीण सुद्धा सुटलेली नाही. यशोदा सारख्या कांडपिणीच्या आजारपणात तिने तिला औषधपाणी व खाऊपिऊ घातले आहे. आणि म्हणूनच यशोदा म्हणते, "देवमाणूस आहे माउली" 

मुलांवर चांगले संस्कार 

   केवळ प्रेमपूर्ती म्हणून मला श्यामची आई आवडली नाही तर प्रेमाबरोबरच आपल्या मुलांच्यावर चांगले संस्कार करण्यासाठी ती सतत धडपडत राहिली. माझी मुले मोठी झाली नाही तरी चालतील पण ती गुणी होवू देत. असे तिला सतत वाटायचे " पायाला घाण लागू नये म्हणून जसा जपतोस तसाच मनाला घाण लागू नये म्हणून जप या तिच्या उद्गगारावरून तिच्या संस्काराची कल्पना येते. 

  गुरुजींच्या जीवनात आचाराचे व विचाराचे जे सौन्दर्य दिसते ते तिच्यामुळेच आपल्या मुलांना थोपटून थोपटून कौतुकाने आणि प्रसंगी शिक्षाही करून तिने आकार दिला आहे. 

श्रमदेवता

   श्यामची आई श्रमदेवता होती. सासरी आल्यापासून तिला कधीच उसंत मिळाली नाही. घरादारातले काम, सर्वांचे आजारपण व सर्वांची सेवा करण्यातच तिचे आयुष्य गेले.  आळशीपणाने बसून राहणे वाईट असे ती समजत असे. आपल्या मुलांना तिने कष्टाची सवय लावली. 

    श्यामने पत्रावळ लावली नाही म्हणून तिने त्याला जेवण दिले नाही.  श्याम दळणे, धुणी धुणे, भांडे घासणे ही कामे आवडीने करीत असे. माणसाने पाप करावयास लाजावे, काम करतांना लाजू नये हे तिनेच माझ्या मनावर बिंबवले. श्रीमंत व भिकारी हे दोघेही समाजवृक्षावरील बांडगुळे आहेत. कारण ते काम करीत नाहीत. श्रमातच आत्मोद्धार आहे असे तिला वाटत असे. 

    आपल्या माणसासाठी तर कष्टाची फिकर तिने कुठेच केलेली आहे असे दिसत नाही. दादाचे पाय चेपण्यासाठी श्याम गेला नाही तेव्हा सर्व पसारा टाकून ती गेली आहे. यशवंताला ती लहानपणी मांडीवर घेऊन बसत असे. यशवंत जेव्हा म्हणतो, "आई तुझी मांडी दुखत असेल तेव्हा तिच्यातील माता उत्तर देते, उलट तुलाच माझ्या मांडीचे हाडे खुपत असतील.  आपल्या नवऱ्याला देवाला फुले आणण्यासाठी ते दूर गावी पाठवते आणि कष्टाचे पाठ देते 

स्वाभिमानाचे प्रतीक 

  आदर्श, स्वाभिमानी व्यक्तीचे नाव सांगा असा प्रश्न कोणी मला विचारल्यास मी तत्क्षणी सांगेन "श्यामची आई" गरीबीबरोबर लाचारी येत असते. पण गरिबीत सुद्धा स्वाभिमान न सोडणारी श्यामची आई होती. लग्नामध्ये श्यामने दक्षिणा घेतली तेव्हा गृहस्थाने जगास द्यावे. जगापासून घेऊ नये, हे तिनेच शामला पटवून दिले. माहेरच्या घरात लाचारीने जगण्यापेक्षा स्वतःचे दागिने विकून तिने नवऱ्यास घर बांधावयास लावले व ती झोपडी तिला स्वर्गापेक्षा प्रिय वाटली. सावकाराच्या कारकुनाचे कुजके अभद्र बोलणे ऐकण्यापेक्षा घरदार जप्त झाले तरी चालेल, मजुरी करता येईल" हे तिचे विचार तिच्या स्वाभिमानी स्वभावाचेच प्रतीक आहे.  

पती हाच दागिना 

       सीता व सावित्री यांच्या देशात पतिव्रता स्त्रियांची परंपरा अजून चालू आहे. हे श्यामच्या आईवरून मला दिसून आले. आपल्या पतीवर तिचे जिवापाड प्रेम आहे. पती हाच दागिना असे ती मानत असे. व त्याची सेवा करीत असे. भाऊबीजेच्या पैशातून स्वतःसाठी लुगडी न आणता तिने नवऱ्यासाठी धोतरे आणली. नवऱ्याचा अपमान करणाऱ्या स्वतःच्या बापाला सुद्धा तिने हाकलून दिले यावरून तिची पतीनिष्ठा दिसून येते. प्रसंगी पतीलाही ध्येयवादाचे धडे द्यावयास तिने कमी केले नाही. आपल्या माघारी त्यांची हेळसांड होईल याची तिला काळजी वाटत होती. त्यांना जपा असा उपदेश तिने मुलांना केला होता. तुमच्या मांडीवर मरण येणे याहून दुसरे भाग्य कोणते? हा तिचा प्रश्न तिची प्रतिनिष्ठा दाखवून देतो. 

विकासाची प्रेरणा 

      श्यामची आई आपल्या मुलांसाठीच जास्त जगली असे म्हणायला हरकत नाही. सर्व अपमान, गैरसमज, लोकनिंदा स्वतः सहन करून ती मुलांना निवारा देत राहिली. आपल्या प्रेमळ पंखाखाली आपले पिलांना घेऊन त्यांना विकासाची प्रेरणा देत राहिली. जगामध्ये जे जे सुंदर उदात्त व मंगल आहे त्याच्यावर प्रेम करायला तिने आपल्या मुलांना शिकवले. तिची सारी धडपड मुलांच्यावर चांगली संस्कार व्हावेत यासाठीच होती. खरी सौंदर्य सदगुणांचे, स्वच्छतेचे आहे असे ती मानत असे. मरतांना ती म्हणते, तुमच्याजवळ गुणांची संपत्ती आहे आता मला काळजी नाही पण तरीही तिची काळजी संपलेली नव्हती आपल्या लहानग्या पुरुषोत्तमाचे कसे होईल ही काळजी तिला होतीच   

   आजच्या मातांनी आदर्श माता होण्यासाठी श्यामच्या आईचा आदर्श पुढे ठेवावा असे मला वाटते.  कारण मनुष्याचा मोठेपणा त्याच्या आई-बापांवर अवलंबून असतो. सूर्य चंद्राच्या किरणांनी जशा कळ्या उमलतात. तशा आईबापांच्या कृत्याने मुलांच्या जीवनकळ्या उमलत असतात. गुरुजींना त्यांच्या आईनेच घडवले आहे. तितकेच त्यांना जगावर, निसर्गावर प्रेम करायला शिकवले.  निस्वार्थी सेवेचे व समर्पणाचे धडे तिनेच दिले आहेत. तिनेच गुरुजींना मोठे केले. लेखक, कवी, देशभक्त, समाजसेवक बनवले. आज आपल्या देशाला अशा हजारो आईंची गरज आहे असे मला वाटते व अशी आई तयार होण्यासाठी "श्यामची आई" शिवाय पर्याय नाही याची मला खात्री आहे. 

अनंत उपकार 

      श्यामच्या आईचे माझ्यावर अनंत उपकार आहेत, कारण तिच्यामुळे मला माझ्या आईची ओळख पटली. प्रत्येक माता आपल्या लेकरासाठी कायावाचामनाने झिजत असते पण आमच्या सारख्या करंट्यांना (युवा पिढीला) तिच्या प्रेमाचे, त्यागाचे मोलच समजत नाही व परिणामी आम्ही जीवनात अयशस्वी होतो. "श्यामची आई" वाचत असताना हट्टी चंचल श्यामच्या जागी मला मीच दिसत होतो व परिणामी दुःखी होत होतो. गहिवरत होतो व अधिकाधिक मातेकडे ओढला जात होतो. माझ्यासारख्या लाखो मराठी मुलांना आई आणि तिचं हृदय समजावून देण्याचे काम श्यामच्या आईने केले आहे. यातच तिच्या जीवनाची सार्थकता आहे असे मानावे लागेल कारण ती तर अवघ्या विश्वाची माता होती. 

yuva manavar prabhav taknari shyamchi Aai

© दीपक केदू अहिरे

नाशिक 

deepakahire1973@gmail.com

www.ahiredeepak.blogspot.com

******************************************
******************************************
******************************************
******************************************

******************************************
******************************************
Koo :
******************************************
******************************************
******************************************
@DeepakA86854129
******************************************

******************************************

नाशिकमध्ये अकरावे शेतकरी साहित्य संमेलनाचे आयोजन (Eleventh Farmers Literary Conference organized in Nashik)

 

नाशिकमध्ये अकरावे शेतकरी साहित्य संमेलनाचे आयोजन (Eleventh Farmers Literary Conference organized in Nashik)

नाशिक : शेतकऱ्यांच्या व्यथा, शेती क्षेत्रातील स्थित्यंतरे व शेतीसंबंधी समग्र साहित्य जाणिवा मांडणाऱ्या नवसाहित्यांना व्यासपीठ उपलब्ध करून देणारे अखिल भारतीय मराठी शेतकरी साहित्य संमेलन येत्या ४ व ५ मार्चला नाशिकमध्ये होणार आहे. 

संमेलन स्थळ: सह्याद्री फार्म्स 

       मोहाडी (ता. दिंडोरी) येथील सह्याद्री फार्ममध्ये युगात्मा शरद जोशी विद्यानगरी येथे होणाऱ्या अकराव्या साहित्य संमेलनाचे अध्यक्ष ज्येष्ठ साहित्यिक भानू काळे असतील, ज्येष्ठ अभिनेते नाना पाटेकर यांच्या हस्ते या संमेलनाचे उ‌द्घाटन होईल. 

    शेतकरी संघटनेतर्फे नाशिकमध्ये होणारे हे पहिले शेतकरी संमेलन आहे. याविषयी सह्याद्री  फार्म्सचे अध्यक्ष तथा संमेलनाचे स्वागताध्यक्ष विलास शिंदे, कार्याध्यक्ष गंगाधर मुटे यांनी  पत्रकार परिषदेत माहिती दिली. 

       आयोजन समितीच्या डॉ. मनीषा रिठे, प्रमोद राजेभोसले, ज्ञानेश उगले, शंकरराव ढिकले, सोपान संधान, निवृत्ती कर्डक, निर्मला जगझाप उपस्थित होते. संमेलनाला वन्हाडी कादंबरीकार तथा म. रा. साहित्य आणि संस्कृती मंडळ सदस्य पुष्पराज गावंडे, ज्येष्ठ शेतकरी नेत्या सरोज काशीकर, ज्येष्ठ शेतकरी नेते अॅड. वामनराव चटप, रामचंद्रबापू पाटील प्रमुख पाहुणे असतील. 

   साहित्य क्षेत्रातील शेतीप्रधान साहित्याची उणीव भरून काढण्यासाठी शेतकरी साहित्य चळवळ कार्यरत आहे. या प्रयत्नांचा एक भाग शेतकरी साहित्य संमेलन भरवले जाते. शेतकरी साहित्य चळवळीच्या प्रयत्नांना यश येऊन साहित्यिकांची नवीन पिढी अभ्यासपूर्ण, वास्तवचित्र, आक्रमक आणि सडेतोडपणे रेखाटायला लागली आहे, असे मत गंगाधर मुटे यांनी व्यक्त केले. 

    संमेलनात उदघाटन सत्र, शेतकरी कविसंमेलन, शेतकरी गझल मुशायरा, परिसंवाद, कथाकथन असे विविधांगी सत्र असणार आहेत. या संमेलनात ज्येष्ठ साहित्यिक, राजकीय नेते, ज्येष्ठ शेतकरी नेते, शेती अर्थशास्त्राचे गाढे अभ्यासक, अर्थतज्ज्ञ इ.अनुभवी वक्ते भाग घेणार आहेत.तरी सर्व शेतीप्रेमी साहित्यिक आणि रसिकांनी उपस्थित राहावे,असे आवाहन संयोजकांनी केले आहे.

संमेलनाची  रूपरेषा 

४ मार्च रोजी  सकाळी १० ते दुपारी १ पर्यंत उदघाटन सत्र. दुपारी २ ते ३.३० वाजेपर्यंत 'शेतीवरील सुलतानी संकट आणि साहित्यिकांचा दृष्टिकोन या विषयावर ज्ञानदेव राऊत, विकास पांढरे, मधुसूदन हरणे, डॉ. सुरेश मोहितकर यांचा सहभाग असणार आहे. त्यानंतर शेतकरी कविसंमेलन होईल. सायंकाळी पाचला 'अॅग्रोवन'चे संपादक आदिनाथ चव्हाण यांची प्रकट मुलाखत होणार आहे. सायंकाळी सात ते रात्री नऊपर्यंत सांस्कृतिक कार्यक्रम होणार आहे.

५ मार्च रोजी शेतकरी कविसंमेलनाने  प्रारंभ होईल, तर सकाळी साडेदहाला स्वानंद बेदरकर हे विलास शिंदे यांची प्रकट मुलाखत घेणार आहेत, त्यानंतर 'भारताकडून इंडियाकडे' याविषयावर चर्चासत्र, शेतकरी गझल मुशायरा व लेखन स्पर्धेतील विजेत्यांना पारितोषिक वितरण करण्यात येणार आहे.

स्वागताध्यक्ष विलास शिंदे

     यावेळी संमेलनाचे स्वागताध्यक्ष, सह्याद्री फार्म्सचे अध्यक्ष विलास शिंदे यांनी सांगितले कि, "शेती व शेतकन्यांच्या समस्या वेगवेगळ्या व्यासपीठावरून मांडल्या  जातात. पण या साहित्य संमेलनातून शेतकऱ्यांना मार्ग दाखवण्यात येणार आहे. शेतकरी प्रचंड मेहनत घेतात. त्यांना योग्य दिशा दाखवण्यासाठी है संमेलन उपयुक्त ठरेल असा विश्वास वाटतो.

मी तुझी सावली… | I Am Your Shadow | आयुष्यभराची निःशब्द सोबत

मी तुझी सावली… | I Am Your Shadow



mi tuzi savali

    कधी कधी आयुष्यात एखादी व्यक्ती अशी येते, की तिची उपस्थिती शब्दांपेक्षा जास्त बोलत असते. ती आपल्या सुखात हसते, दुःखात शांतपणे सोबत उभी राहते आणि आपण कितीही दूर गेलो तरी मनाने आपल्यापासून दूर जात नाही.

ती व्यक्ती म्हणते—

“मी तुझी सावली आहे…”

सावलीला स्वतंत्र अस्तित्व नसते, असे आपण म्हणतो. ती प्रकाशाबरोबर जन्माला येते आणि अंधारात हरवून जाते. पण माणसांच्या नात्यांमध्ये काही सावल्या अशा असतात, ज्या अंधारातही आपल्याला एकटं पडू देत नाहीत.

मी तुझी सावली…

तू चालशील तिथे मी तुझ्यासोबत चालत राहीन.

    तुझ्या पावलांचा वेग कधी वाढला, कधी कमी झाला, तरी माझी पावलं तुझ्या पावलांशी जुळलेली असतील. तू आनंदाने धावत असशील, तर तुझ्या आनंदात मीही धावेन; आणि तू थकून एखाद्या वळणावर थांबशील, तेव्हा तुझ्या शेजारी शांतपणे उभी राहीन.

तुला कदाचित माझी जाणीवही होणार नाही.

पण मी असेन…

तुझ्या प्रत्येक पावलामागे.

तुझ्या प्रत्येक आठवणीमध्ये.

तुझ्या प्रत्येक संघर्षात.

आणि तुझ्या प्रत्येक यशामागेही.

सुखात सगळे असतात…

    आयुष्यात सुखाचे दिवस आले की आपल्या आजूबाजूला अनेक माणसे दिसतात. आपल्या यशाचे कौतुक करणारे, अभिनंदन करणारे आणि आनंद साजरा करणारे अनेक हात पुढे येतात.

पण आयुष्याची खरी परीक्षा सुखात होत नाही.

ती होते दुःखाच्या दिवसांत.

जेव्हा सगळे दूर जातात, तेव्हा कोण जवळ राहते?

जेव्हा शब्द संपतात, तेव्हा कोण शांतपणे आपले दुःख समजून घेते?

जेव्हा आपण स्वतःवरचा विश्वास गमावतो, तेव्हा कोण म्हणते—

“तू पुन्हा उभा राहशील… मी तुझ्यासोबत आहे.”

अशी व्यक्ती म्हणजेच आपल्या आयुष्यातील खरी सावली.

तुझ्या अश्रूंनाही मी ओळखेन…

काही दुःख डोळ्यांतून व्यक्त होत नाही.

    ओठांवर हसू असते, पण मनाच्या कोपऱ्यात वेदना लपलेल्या असतात. आपण “मी ठीक आहे” असे म्हणतो; पण आपल्या आवाजातील थरथर कोणीतरी ओळखते.

तुझ्या न बोलण्याचा अर्थही मला समजेल.

तुझ्या हसण्यामागचे दुःखही मला जाणवेल.

तू काही सांगितले नाहीस तरी तुझ्या डोळ्यांतील प्रश्न मी वाचण्याचा प्रयत्न करेन.

कारण सावलीला आपल्या माणसाची भाषा शिकावी लागत नाही.

ती फक्त सोबत असते.

तुझ्या स्वप्नांसाठी…

तुझी स्वप्ने तुझीच आहेत.

त्यांना पूर्ण करण्यासाठी तुलाच चालावे लागेल. तुझ्या जागी मी धावू शकत नाही. तुझ्या जागी मी संघर्ष करू शकत नाही.

पण जेव्हा तू थकशील, तेव्हा तुला थोडा आधार देऊ शकतो.

जेव्हा तू पडशील, तेव्हा तुला उठण्याचे धैर्य देऊ शकतो.

जेव्हा अपयश तुझ्यासमोर उभे राहील, तेव्हा तुझ्या खांद्यावर हात ठेवून एवढेच सांगू शकतो—

“हे शेवट नाही… पुन्हा सुरुवात कर.”

कारण तुझ्या यशापेक्षा मला तुझा प्रवास महत्त्वाचा वाटतो.

कधी पुढे, कधी मागे…

सावली नेहमी आपल्या पुढेच असते असे नाही.

कधी ती मागे असते, कधी बाजूला आणि कधी आपल्या पायाशी.

नातीही अशीच असतात.

कधी आपल्याला पुढे जाण्यासाठी कोणीतरी मार्ग दाखवते.

कधी मागून आधार देते.

कधी खांद्याला खांदा लावून चालते.

आणि कधी काहीही न बोलता फक्त जवळ राहते.

महत्त्वाचे एवढेच—

सोबत सुटू नये.

मी तुझी सावली आहे, मालक नाही…

खरी सोबत म्हणजे एखाद्याला बांधून ठेवणे नाही.

प्रेम म्हणजे अधिकार गाजवणे नाही.

मैत्री म्हणजे प्रत्येक निर्णयावर प्रश्न विचारणे नाही.

नाते म्हणजे समोरच्या व्यक्तीचे स्वातंत्र्य हिरावून घेणे नाही.

मी तुझी सावली आहे म्हणजे तुझ्यावर माझा अधिकार आहे असे नाही.

उलट, तुझ्या आकाशाला मोठे करण्यासाठी माझी सावलीही कमी पडली तरी मला आनंदच असेल.

तू उंच भरारी घे.

दूर जा.

नवी क्षितिजे शोध.

फक्त एवढे लक्षात ठेव—

तुझ्या प्रवासात कुठेतरी एक मन तुझ्यासाठी प्रार्थना करत आहे.

अंतर आले तरी…

कधी परिस्थिती माणसांना दूर घेऊन जाते.

शहरे बदलतात.

रस्ते बदलतात.

दिवस बदलतात.

कधी संवाद कमी होतो.

भेटी थांबतात.

पण काही नाती अंतरामुळे संपत नाहीत.

कारण काही माणसे आपल्या आयुष्यात नसली तरी आपल्या मनात कायम असतात.

अशी नाती दिसत नाहीत, पण जाणवतात.

जशी सावली…

ती हातात धरता येत नाही.

पण तिची उपस्थिती जाणवते.

शेवटच्या वळणावरही…

आयुष्याचा प्रवास किती मोठा आहे, हे कोणालाच माहीत नसते.

कोणता रस्ता कुठे घेऊन जाईल, कोणते वळण कोणाला भेटवेल आणि कोणत्या क्षणी कोणापासून दूर करेल, हे काळालाही माहीत नसते.

पण या प्रवासात जर एखादी व्यक्ती शेवटपर्यंत साथ देत असेल, तर त्यापेक्षा मोठी संपत्ती कोणती?

म्हणूनच मनापासून सांगावेसे वाटते—

तू हसताना मी तुझ्यासोबत हसेन.

तू रडताना तुझ्या अश्रूंना समजून घेईन.

तू पडशील तेव्हा उठण्यासाठी तुला हात देईन.

तू जिंकलास तर सर्वांत जास्त आनंद मला होईल.

आणि कधीतरी तू मागे वळून पाहिलंस…

तर कदाचित मी तिथे नसेन.

पण माझ्या आठवणींची एक सावली नक्कीच तुझ्यासोबत असेल.

कारण…

मी तुझी सावली आहे.

तुझ्या प्रकाशात दिसणारी,

तुझ्या अंधारात हरवणारी,

पण तुझ्या आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर

मनापासून तुझ्यासोबत राहणारी…

I am your shadow.

तुझ्या कुशीत आई | In Your Mother’s Arms – मायेची ऊब आणि प्रेमाची सावली


तुझ्या कुशीत आई : मायेची ऊब, प्रेमाची सावली आणि आयुष्यभराची आठवण
| In Your Mother’s Arms 

Tuzya kushit aai

आई...

    हा शब्द उच्चारला की मनात प्रेमाची, मायेची आणि सुरक्षिततेची एक वेगळीच भावना जागी होते. आयुष्याच्या कितीही मोठ्या वळणावर आपण पोहोचलो, कितीही मोठे झालो, कितीही जबाबदाऱ्या आपल्या खांद्यावर आल्या, तरी आईची आठवण आली की मन पुन्हा त्या बालपणात जाऊन पोहोचते.

    आईची कुशी म्हणजे केवळ विसाव्याची जागा नसते; ती असते विश्वासाची जागा. जग कितीही कठीण वाटले तरी आईच्या कुशीत डोके ठेवले की मनाला एक वेगळीच शांतता मिळते.

“तुझ्या कुशीत आई,
जगण्याला अर्थ मिळतो,
डोळ्यांत अश्रू असले तरी,
मनाला आधार मिळतो...”

    बालपणी पडल्यावर गुडघ्याला लागलेली जखम आईच्या पदराने पुसली जायची. डोळ्यांत पाणी आले की आईच्या कुशीत डोके लपवले की सारे दुःख कुठेतरी दूर पळून जायचे. ताप आला की रात्रभर जागून कपाळावर हात ठेवणारी आई, भूक लागली की स्वतःपेक्षा आधी मुलाला घास भरवणारी आई आणि मुलाच्या चेहऱ्यावरचे हास्य पाहून स्वतःचे दुःख विसरणारी आई...

  आईचे प्रेम शब्दांत मावणारे नाही.

आईच्या कुशीतलं बालपण

    बालपण म्हणजे आईच्या कुशीत विसावलेले सुंदर जग.

    आईच्या मांडीवर डोके ठेवून झोपताना मिळणारी शांत झोप आज कितीही मोठ्या सुखसोयींमध्ये मिळत नाही. आईच्या हाताची थाप, तिच्या अंगाईगीताचा स्वर आणि तिच्या मायेचा स्पर्श यांची सर जगातील कोणत्याही गोष्टीला येत नाही.

    काळ पुढे जातो. बालपण मागे पडते. आपण मोठे होतो. शिक्षण, नोकरी, व्यवसाय, संसार आणि जबाबदाऱ्यांच्या गर्दीत आपण व्यस्त होतो. पण आईसाठी तिचे मूल कधीच मोठे होत नाही.

    मुलगा कितीही मोठा झाला तरी आईच्या नजरेत तो तिचा लहानगाच असतो.

आई म्हणजे निस्वार्थ प्रेम

    आई आपल्या मुलाकडून कधीही मोबदला मागत नाही.

    तिच्या प्रेमामागे अपेक्षा नसतात. मुलाने किती कमावले, किती मोठे घर घेतले किंवा किती प्रसिद्धी मिळवली यापेक्षा तो सुखी आहे का, याचीच आईला काळजी असते.

    मुलगा दूर असला तरी तिच्या मनात तो सतत जवळ असतो.

“जेवलास का?”
“वेळेवर घरी पोहोच.”
“तब्येतीची काळजी घे.”

या छोट्या-छोट्या वाक्यांमध्ये आईचे संपूर्ण विश्व दडलेले असते.

आईची कुशी म्हणजे सुरक्षिततेची जागा

    आयुष्यात अनेक संकटे येतात. कधी अपयश येते, कधी माणसे दूर जातात, कधी परिस्थिती आपल्या विरोधात उभी राहते.

    अशा वेळी आपल्याला सर्वांत आधी आठवते ती आई.

    कारण आईच्या कुशीत आपल्याला कोणत्याही स्पष्टीकरणाची गरज नसते. आपल्या डोळ्यांतले अश्रू पाहून आई मनातील दुःख ओळखते.

कधी शब्दांची गरज नसते...

आईचा एक हात डोक्यावरून फिरतो आणि मन म्हणते—

“सगळं ठीक होईल...”

आई दूर गेल्यावर कळते तिची किंमत

    आई जवळ असताना तिच्या छोट्या-छोट्या गोष्टींची आपल्याला अनेकदा जाणीव होत नाही.

    तिचा फोन कधी कधी त्रासदायक वाटतो. तिचे सततचे प्रश्न कधी कधी कंटाळवाणे वाटतात. पण एक दिवस तिचा आवाज ऐकू येत नाही, तिच्या हातचा घास मिळत नाही आणि तिच्या कुशीत डोके ठेवता येत नाही, तेव्हा जाणवते—

आई किती मोठी संपत्ती होती!

    आईच्या आठवणी मग मनाच्या कोपऱ्यात साठून राहतात.

    तिचे बोलणे, तिचे हसणे, तिचा राग, तिची काळजी, तिच्या हातचा स्वयंपाक आणि तिच्या मायेचा स्पर्श...

सगळं काही आठवत राहतं.

आईसाठी वेळ काढूया

आपण आपल्या कामासाठी, मोबाईलसाठी, मित्रांसाठी आणि जगासाठी वेळ काढतो.

मग आईसाठी काही क्षण का नाही?

    तिच्याशी दोन शब्द प्रेमाने बोलूया. तिच्या जवळ बसूया. तिचा हात हातात घेऊया. तिची विचारपूस करूया.

कारण आईला मोठमोठ्या भेटवस्तूंपेक्षा मुलाने प्रेमाने विचारलेले दोन शब्द अधिक प्रिय असतात.

“आई, तू कशी आहेस?”

या एका प्रश्नात आईसाठी संपूर्ण जग सामावलेले असते.

तुझ्या कुशीत आई...

आईची कुशी म्हणजे बालपणाचा सर्वांत सुंदर पत्ता.

तिथे चिंता नसते, भीती नसते, अपेक्षा नसतात. असते ती फक्त माया...

आईच्या कुशीत विसावले की आयुष्याच्या धावपळीत थकलेले मन पुन्हा नव्याने जगायला शिकते.

म्हणूनच मनाच्या अगदी खोलवरून एकच भावना उमटते—

तुझ्या कुशीत आई,
आजही मला विसावायचं आहे...
जग कितीही मोठं झालं तरी,
तुझं लेकरूच राहायचं आहे...

आई आहे तोपर्यंत तिच्या मायेची किंमत जाणून घेऊया.

तिच्या डोक्यावर प्रेमाने हात ठेवूया.

तिच्याशी मनापासून बोलूया.

आणि शक्य असेल तेव्हा तिच्या कुशीत पुन्हा एकदा बालपण शोधूया...

कारण आईची कुशी हीच जगातील सर्वांत सुरक्षित जागा आहे.

Tuzya kushit aai


                           तुझ्या कुशीत आई


तुझ्या कुशीत आई
जग माझे सामावले,
तुझ्या कुशीत आई
जग मला कळले... 

तुझ्या कुशीत आई
प्रेमाचा अर्थ तो कळला,
तुझ्या कुशीत आई
जीव तुझ्यात रंगला...

तुझ्या कुशीत आई
शक्ती मला मिळाली,
तुझ्या कुशीत आई 
प्रेमाची किंमत कळली...

तुझ्या कुशीत आई
जीवन धन्य झाले,
तुझ्या कुशीत आई
जीवन सार्थकी लागले...

© दीपक केदू अहिरे
नाशिक 

deepakahire1973@gmail.com

www.ahiredeepak.blogspot.com

******************************************
******************************************
******************************************
******************************************

******************************************
******************************************
Koo :
******************************************
******************************************
******************************************
@DeepakA86854129
******************************************

******************************************

चला बोलूया मराठी, चला लिहूया मराठी! | मराठी भाषेचा अभिमान | Chala boluya marathi,Chala lihuya marathi

चला बोलूया मराठी, चला लिहूया मराठी!
Chala boluya marathi, Chala lihuya marathi

Speaking and writing marathi

“मराठी माझी मायबोली, मराठी माझा अभिमान!”

    भाषा ही केवळ संवादाचे साधन नसते; ती आपल्या संस्कृतीची, परंपरेची, विचारांची आणि भावविश्वाची ओळख असते. आपल्या मनातील भावना ज्या भाषेत सहज व्यक्त होतात, ती आपली मातृभाषा. महाराष्ट्राच्या मातीत जन्मलेल्या, संतांच्या अभंगांनी समृद्ध झालेल्या आणि साहित्यिकांच्या लेखणीने बहरलेल्या मराठी भाषेचा अभिमान प्रत्येक मराठी माणसाने जपला पाहिजे.

    आजच्या डिजिटल युगात इंग्रजी आणि इतर भाषांचा वापर वाढला आहे. शिक्षण, नोकरी, व्यवसाय, तंत्रज्ञान आणि सोशल मीडियामध्ये अनेकदा इंग्रजीला प्राधान्य दिले जाते. इतर भाषा शिकणे नक्कीच चांगले आहे; मात्र त्या शिकताना आपली मातृभाषा मागे पडता कामा नये.

    म्हणूनच आज गरज आहे एका छोट्याशा पण प्रभावी संकल्पाची—
“चला बोलूया मराठी, चला लिहूया मराठी!”
मराठी बोलण्याचा अभिमान बाळगूया

    आपण मित्रांशी, कुटुंबीयांशी किंवा समाजातील व्यक्तींशी मराठीत सहज संवाद साधू शकतो. आपल्या दैनंदिन जीवनात मराठीचा वापर वाढवणे ही मराठी संवर्धनाची सर्वात सोपी सुरुवात आहे.

    मराठी बोलताना कमीपणा वाटण्याचे कोणतेही कारण नाही. उलट आपल्या मातृभाषेतून व्यक्त होणे ही अभिमानाची गोष्ट आहे.

    घरात मुलांशी मराठीत बोला. आजी-आजोबांच्या गोष्टी मराठीत ऐका. मित्रांशी मराठीत गप्पा मारा. कार्यक्रमांमध्ये मराठीचा वापर करा.
भाषा जिवंत राहते ती तिच्या वापरामुळे.
चला लिहूया मराठी!

    बोलण्याबरोबरच मराठी लिहिणेही तितकेच महत्त्वाचे आहे. आज मोबाईल, इंटरनेट आणि सोशल मीडियामुळे लिहिण्याच्या अनेक संधी उपलब्ध झाल्या आहेत. फेसबुक पोस्ट, व्हॉट्सॲप संदेश, ब्लॉग, कविता, कथा, लेख, शुभेच्छा संदेश किंवा सोशल मीडिया कॅप्शन—या प्रत्येक माध्यमातून आपण मराठी लिहू शकतो.

    देवनागरी लिपीत मराठी लिहिण्याची सवय लावूया. मराठी टायपिंग शिकूया. आपल्या विचारांना मराठी शब्द देऊया. आपण जितके मराठीत लिहू, तितकी मराठी डिजिटल जगात अधिक सक्षम होईल.

मराठी साहित्याची समृद्ध परंपरा

    मराठी भाषेला संत ज्ञानेश्वर, संत तुकाराम, संत नामदेव, संत एकनाथ यांच्यापासून आधुनिक काळातील असंख्य साहित्यिकांपर्यंत समृद्ध साहित्यपरंपरा लाभली आहे.

    ज्ञानेश्वरी, तुकारामांची अभंगगाथा, संत साहित्य, शिवकालीन इतिहास आणि आधुनिक मराठी साहित्य ही आपल्या भाषेची वैभवशाली परंपरा आहे.
ही परंपरा पुढच्या पिढीपर्यंत पोहोचवणे ही आपली जबाबदारी आहे.

    मुलांना मराठी पुस्तके वाचायला देऊया. मराठी कविता वाचूया. कथा आणि कादंबऱ्या वाचूया. चांगले मराठी लेख इंटरनेटवर वाचूया आणि इतरांनाही वाचायला प्रोत्साहित करूया.

डिजिटल युगात मराठी

    आज मराठी भाषा केवळ पुस्तकांच्या पानांवर मर्यादित राहिलेली नाही. ब्लॉग, YouTube, Facebook, Instagram, WhatsApp आणि इतर डिजिटल माध्यमांवर मराठी मोठ्या प्रमाणात वापरली जात आहे.

आपणही या डिजिटल विश्वात मराठीचा वापर वाढवू शकतो.
  • मराठीत ब्लॉग लिहा.
  • मराठीत व्हिडिओ तयार करा.
  • मराठीत पॉडकास्ट करा.
  • मराठीत सोशल मीडिया पोस्ट लिहा.
  • मराठी पुस्तकांची माहिती शेअर करा.
  • मराठीतील चांगले साहित्य इतरांपर्यंत पोहोचवा.
  • यातून मराठी भाषा नव्या पिढीशी आणि नव्या तंत्रज्ञानाशी जोडली जाईल.
  • मराठी शिकूया आणि इतर भाषांचाही सन्मान करूया
  • मराठीचा अभिमान म्हणजे इतर भाषांचा द्वेष नव्हे.
    आपल्याला इंग्रजी, हिंदी किंवा इतर भाषा शिकायच्या असतील तर नक्की शिकूया. अनेक भाषा येणे ही ज्ञानाचीच श्रीमंती आहे. मात्र इतर भाषा शिकताना आपली मातृभाषा विसरू नये, एवढेच.
आपली भाषा जपणे आणि इतर भाषांचा सन्मान करणे—हीच खरी भाषिक समृद्धी.
प्रत्येकाने एक छोटा संकल्प करूया...

    मराठी संवर्धनासाठी मोठी चळवळ उभी करण्यापूर्वी आपण स्वतःपासून सुरुवात करू शकतो.
  • दररोज काही वेळ मराठीत वाचा.
  • मराठीत लिहा.
  • मराठीत बोला.
  • मराठी पुस्तक विकत घ्या.
  • मुलांना मराठी साहित्याची ओळख करून द्या.
  • सोशल मीडियावर मराठीचा वापर करा.
    आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे—
    मराठी बोलताना आणि लिहिताना अभिमान बाळगा!
    चला, मराठीचा उत्सव साजरा करूया!
    
    मराठी ही केवळ भाषा नाही; ती आपल्या भावनांची भाषा आहे. आपल्या मातीतल्या आठवणींची भाषा आहे. आईच्या मायेची भाषा आहे. संतांच्या विचारांची भाषा आहे. साहित्यिकांच्या सर्जनशीलतेची भाषा आहे.

म्हणून आज आपण एक संकल्प करूया—
चला बोलूया मराठी!
चला लिहूया मराठी!
चला वाचूया मराठी!
चला जपूया मराठी!

आपल्या घरापासून, आपल्या मित्रपरिवारापासून आणि आपल्या लेखणीतून मराठीचा प्रवास सुरू करूया.
मराठी बोलूया, मराठी लिहूया आणि मराठी जगूया!
जय मराठी! 🚩

               चला बोलुया मराठी, चला लिहूया मराठी...


                           चला बोलुया मराठी 
चला लिहूया मराठी,
बांधू या मराठी भाषेच्या 
जन्मोजन्मीच्या गाठी...

चला बोलुया मराठी 
चला लिहूया मराठी,
शाबूत ठेवू या 
आमच्या मराठीची काठी...

चला बोलुया मराठी 
चला लिहूया मराठी,
वापरू आम्ही भाषा मराठी 
आमच्या दैनंदिन व्यवहारासाठी...

© दीपक केदू अहिरे | नाशिक

deepakahire1973@gmail.com

www.ahiredeepak.blogspot.com

******************************************
******************************************
******************************************
******************************************

******************************************
******************************************
Koo :
******************************************
******************************************
******************************************
@DeepakA86854129
******************************************

******************************************

******************************************

ते सुंदर जग म्हणजे आई असते | That Beautiful World Is a Mother

ते सुंदर जग म्हणजे आई असते | That Beautiful World Is a Mother


Te sundar jag mhnje aai aste


    आई... हा शब्द उच्चारला की मनात मायेची ऊब, प्रेमाची सावली आणि सुरक्षिततेची भावना निर्माण होते. जग कितीही मोठे असले, कितीही सुंदर असले, तरी आईच्या कुशीत मिळणारे समाधान कुठेच मिळत नाही. आपल्या आयुष्यातील प्रत्येक सुख-दुःखात, प्रत्येक यश-अपयशात आणि प्रत्येक वळणावर आईची माया आपल्याला आधार देत असते. म्हणूनच मनापासून वाटते— “ते सुंदर जग म्हणजे आई असते...”

आई म्हणजे मायेची सावली

    उन्ह कितीही कडक असो, आईची सावली नेहमी गारवा देते. आयुष्यात कितीही संकटे आली, कितीही अडचणी निर्माण झाल्या तरी “आई आहे ना!” हा एक विचारच मनाला धीर देतो.

आपण पडतो तेव्हा उठवणारी आई असते.
आपण रडतो तेव्हा डोळे पुसणारी आई असते.
आपण हरतो तेव्हा पुन्हा प्रयत्न करण्याची प्रेरणा देणारी आई असते.
आणि आपण जिंकतो तेव्हा सर्वांत जास्त आनंदी होणारीही आईच असते.

आईच्या प्रेमाला कोणतीही अपेक्षा नसते. तिच्या त्यागाची किंमत पैशांत मोजता येत नाही आणि तिच्या मायेची तुलना जगातील कोणत्याही गोष्टीशी करता येत नाही.

आई म्हणजे घरातील देवघर

    घरात देवाचे मंदिर असते, पण त्या देवघरापेक्षाही पवित्र जागा म्हणजे आईचे मन.

सकाळी सर्वांच्या आधी उठून घरासाठी धावपळ करणारी आई, प्रत्येकाच्या आवडी-निवडी लक्षात ठेवणारी आई, स्वतःच्या इच्छा बाजूला ठेवून मुलांच्या स्वप्नांना प्राधान्य देणारी आई—तिच्या या छोट्या-छोट्या त्यागांमध्येच खरे मातृत्व दडलेले असते.

आपण मोठे होतो, शिक्षण घेतो, नोकरी करतो, व्यवसाय करतो, स्वतःचे घर बांधतो; पण आईच्या नजरेत आपण कितीही मोठे झालो तरी तिच्यासाठी आपण तिचेच लहान मूल असतो.

आई म्हणजे आठवणींचे सुंदर जग

    बालपणीच्या आठवणींमध्ये आईचा आवाज असतो. तिची हाक असते. तिच्या हातच्या जेवणाचा सुगंध असतो. आजारपणात कपाळावर ठेवलेला तिचा हात असतो.

    शाळेत जाण्यासाठी केलेली तयारी, डब्यात आवडीचा पदार्थ देणे, परीक्षेच्या वेळी दिलेला धीर, आपण उशिरा घरी आलो की तिची काळजी, आणि आपण घरी पोहोचेपर्यंत तिची वाट पाहणारे डोळे—या सगळ्या आठवणी आयुष्यभर मनात जपलेल्या असतात.

    काळ पुढे जातो. मुलं मोठी होतात. जबाबदाऱ्या वाढतात. आयुष्य धावू लागते. पण आईच्या आठवणी मात्र मनात तशाच ताज्या राहतात.

आईच्या हाताला जादू असते

आईच्या हातच्या साध्या जेवणालाही एक वेगळीच चव असते. कारण त्या अन्नामध्ये केवळ पदार्थ नसतो, तर तिचे प्रेम मिसळलेले असते.

जगातील महागड्या हॉटेलमध्ये कितीही उत्तम जेवण मिळाले, तरी आईच्या हातच्या भाकरीची, भाजीची किंवा साध्या वरण-भाताची चव काही वेगळीच असते.

कारण ती चव जिभेची नसते...

ती चव असते मायेची!

आई म्हणजे निःस्वार्थ प्रेम

जगात अनेक नाती असतात. काही नाती परिस्थितीनुसार बदलतात, काही नाती काळानुसार दूर जातात. पण आईचे नाते मात्र वेगळे असते.

आपण यशस्वी झालो तरी आई आपलीच असते आणि अपयशी झालो तरी ती आपल्याला सोडत नाही.

आपण चुकलो तरी समजावते.
आपण हरलो तरी सावरते.
आपण रडलो तर स्वतःचे अश्रू लपवून आपल्याला हसवते.

म्हणून आई म्हणजे निःस्वार्थ प्रेमाची सर्वांत सुंदर व्याख्या आहे.

आई आहे म्हणून घराला घरपण आहे

    भिंती, दरवाजे, खिडक्या आणि वस्तूंनी घर तयार होत नाही. घराला घरपण मिळते ते माणसांच्या प्रेमाने. आणि त्या प्रेमाचा केंद्रबिंदू अनेकदा आई असते.

    आई घरात असेल तर घरात एक वेगळीच ऊर्जा असते. तिच्या आवाजाने घर जिवंत वाटते. तिच्या काळजीने घर सुरक्षित वाटते आणि तिच्या मायेने घराला आपलेपणा मिळतो.

    म्हणूनच आईपासून दूर गेल्यावर आपल्याला घराची नव्हे, तर आईच्या मायेची उणीव जाणवते.

आईला वेळ द्या

    आजच्या धावपळीच्या जीवनात आपण करिअर, पैसा, व्यवसाय, मोबाईल आणि सोशल मीडियामध्ये इतके गुंततो की आपल्या आईसाठी वेळ काढायला विसरतो.

    आईला नेहमी मोठ्या भेटवस्तूंची गरज नसते. कधी तिच्याजवळ बसून दोन शब्द प्रेमाने बोला. तिची विचारपूस करा. तिच्या हातचे जेवण कौतुकाने खा. तिच्यासोबत एखादा फोटो काढा. तिच्या जुन्या आठवणी ऐका.

कारण एक गोष्ट कायम लक्षात ठेवायला हवी—

आईसोबत घालवलेला वेळ पुन्हा विकत घेता येत नाही.

शेवटी...

    आई म्हणजे प्रेमाचा अथांग सागर आहे. तिच्या मायेची खोली मोजता येत नाही. तिच्या त्यागाची तुलना करता येत नाही आणि तिच्या प्रेमाला पर्याय नाही.

    जगात कितीही सुंदर ठिकाणे असतील, कितीही सुंदर माणसे भेटतील, कितीही मोठी स्वप्ने पूर्ण होतील; पण मनाला खरे समाधान मिळते ते आईच्या कुशीत.

म्हणूनच मनाच्या अगदी खोलवरून एकच भावना उमटते—

ते सुंदर जग म्हणजे आई असते,
मायेची ऊब देणारी सावली आई असते.
आपल्या सुखासाठी स्वतःचे दुःख विसरणारी,
आपल्या आयुष्याची खरी शिदोरी आई असते.

आई आहे म्हणून आपण आहोत...
आणि आईची माया आहे म्हणून हे जग सुंदर आहे!

© दीपक केदू अहिरे, नाशिक

ते सुंदर जग म्हणजे आई असते | That Beautiful World Is a Mother

 मुलांच्या विश्वात रमण्याची तिला घाई असते, 
सुख-दुःखात साथ देणारी ती ताई असते,
ते सुंदर जग म्हणजे आई असते...



नवऱ्याचे विश्व समृद्ध करणारी ती बाई असते, 
संसारासाठी जीव ओवाळणारी ती माई असते,
ते सुंदर जग म्हणजे आई असते...


जिच्यामुळे कुटुंब एकरूप होते अशी ती साई असते, 
मातृत्व सफल करणारी ती एक दाई असते,
ते सुंदर जग म्हणजे आई असते...


छत्रछाया देणारी ती भारवाही असते, 
कुटुंबाचा आधारवड होणारी ती सावली असते,
ते सुंदर जग म्हणजे आई असते...


आंधळ्याचे डोळे तर लंगड्याची पाय असते, 
दुधाची साय तर गाईची माय असते,
ते सुंदर जग म्हणजे आई असते...


हंबरड्याचा पान्हा तर कुटुंबाचा कणा असते, 
पडणाऱ्याचा टेकू तर उधळणाऱ्याचा वारा असते,
ते सुंदर जग म्हणजे आई असते...


पावसातली गार तर जीवनाचे सार असते, 
वादळं सोसूनही आनंद देणारे भांडार असते,
ते सुंदर जग म्हणजे आई असते...


 मातीशी इमान राखणारी ती भूमाता असते, 
सेवा, समृद्धी, त्यागाची ती मूर्तिमंत रूप असते,
ते सुंदर जग म्हणजे आई असते...

© दीपक केदू अहिरे
नाशिक 

deepakahire1973@gmail.com

www.ahiredeepak.blogspot.com

******************************************
******************************************
******************************************
******************************************

******************************************
******************************************
Koo :
******************************************
******************************************
******************************************
@DeepakA86854129
******************************************

******************************************


मित्र कीटकांची ओळख परेड | शेतीतील जैविक कीड नियंत्रण | mitra-kitak-olakh-biological-pest-control

    मित्र कीटकांची ओळख परेड! शेतीतील मित्र कीटक आणि जैविक नियंत्रणाचे महत्त्व |  mitra kitak olakh biological pest control     मित्र कीटक ओ...